grupa popularnych we Włoszech likierów ziołowych, przypominających nieco niemieckie bittery. Mają bardzo zróżnicowane smaki – od zdecydowanie gorzkich po niemal słodkie, różnią się także mocą – od 16% do 35%. Podawane zwykle po posiłku lub do deseru, także jako składnik koktajli. Są setki odmian, wiele występujących wyłącznie regionalnie. Dzieli się je na wiele podgatunków. Najbardziej typowe to ziołowo-korzenny likier o mocy zwykle 20-32%, tu mamy m.in.: Ramazzotti, Averna, Lucano, Luxardo Amaro Abano, Amaro Bio, Amaro Montenegro. Dalej mamy włoski fernet, także traktowany jako Amaro (np. Fernet Branca). Lżejsze i bardziej cytrusowe odmiany to m.in.: Amaro Nonino, Amaro Florio, Amaro del Capo. Osobna podgrupa to tzw. amaro alpejskie, robione z wykorzystaniem ziół z regionu Alp Włoskich: Amaro Alpino, Amaro Zara, Amaro Braulio. Kolejny podgatunek to Carciofo – amaro robione z dodatkiem karczocha – najbardziej znane to doskonały Cynar (17%). Mamy też wyjątkowe w smaku amaro z dodatkiem czarnych trufli, zazwyczaj o mocy 28-32%, np. Di Norcia. Kolejna grupa to likiery z dodatkiem drzewa chinowego (China), wśród których dominującą pozycje ma China Martini (31%). Są też likiery z dodatkiem rabarbaru (np. Zucca). Do grupy amaro Włosi zaliczają również wermuty, co pokazuje jak szeroki wachlarz zupełnie odmiennych alkoholi występuje w kartach alkoholi pod tą nazwą.
Poza Włochami za amaro zwykle uważa się te typowe likiery ziołowe, jak: Ramazzotti, Montenegro, Lucano czy Averna. Osobiście uważam, że dwa pierwsze z wymienionych są najlepsze. Wielu poszczególnym markom poświęcam w leksykonie osobne hasła.