Napisałem dziś wiersz, bodaj pierwszy raz od 1999 roku, nie jest to dobry wiersz, ale pomyślałem, że go tu dodam, bo i tak nie mam z nim co robić. Napisałem, bo mnie prześladował dziś we śnie i budził co jakiś czas. I mam taką refleksję, że wiersze to zmarnowane tematy dla prozy. Granica pomiędzy gatunkami zaciera się zresztą, często wiersze to tylko inaczej ułożona wersyfikacja, więcej akapitów.
Przed burzą
posiadłem ją z okrutną żądzą nim zaczęła się burza powietrze było naładowane elektrycznością wilgotne i gorące z trudem łapaliśmy oddech leżąc nadzy na balkonie jej mieszkania na poddaszu wyjmowaliśmy sobie z ust ostatniego papierosa a może w paczce był jeszcze jeden spocone nasze ciała lśniły bezwstydnie patrzyliśmy na gwiazdy myśląc jak tu zatrzymać chwilę nim spadnie deszcz polizałem jej szyję była mokra
LOL you caught me on the last part! I actually continued reading your post and found myself smiling because you’re absolutely right. Not everybody act on what they’ve read. Then eventually ended up not starting anything at all. So what’s the use of learning if you won’t act on it. You’re simply just wasting your time, it’s for sure!
Kanał
RSS
